Kαθώς
κάθομαι στον καναπέ, σε αυτό το όμορφο χωριό στο Ηνωμένο Βασίλειο, το Derby, σκέφτομαι όλα όσα
έκανα στην εφηβεία μου...Πως περνούν τα χρόνια τόσο γρήγορα (όχι πως με φάγανε
τα χρόνια αλλά… πέρασαν πολλά από τότε…) αλλά αυτό που μένει είναι οι στιγμές,
είτε κακές είτε καλές μένουν σαν αναμνήσεις… και είναι όλες τόσο γλυκές και
ωραίες που πάντα όποτε τις σκέφτομαι χαμογελώ…
Αλλά η πιο ωραία εμπειρία ήταν όταν είχαμε στο σχολείο ERASMUS!! Ήταν η πιο ωραία
εμπειρία της ζωής μου so far...Θέλω
ξανά να ευχαριστήσω τον κύριο Παναγιώτη που με εμπιστεύτηκε, που μου έδωσε την
ευκαιρία να φιλοξενήσω στο σπίτι μου την Πάολα από την Ιταλία… όταν μου το
ανακοίνωσε ήμουν πολύ ενθουσιασμένη, δεν μπορώ να το περιγράψω με λέξεις πως
ένιωσα εκείνη την στιγμή… του είχα πει 1000 + ευχαριστώ, τον είχα τρελάνει τον
άνθρωπο αλλά του είχα μεγάλη αδυναμία, ήταν ο αγαπημένος μου καθηγητής…
So, ήρθανε
μαθητές από Σουηδία, Πορτογαλία, Ιταλία και Γερμανία και φυσικά εμείς τα παιδιά
που φιλοξενήσαμε όλους αυτούς τους ξένους… Πέρασα μια εβδομάδα
κ-α-τ-α-π-λ-η-κ-τ-ι-κ-η!!! Είχαμε κάνει με τα παιδιά από την Κύπρο ένα
ξεχωριστό πρόγραμμα να τους ψυχαγωγήσουμε, να τους δείξουμε την Κύπρο, τις συνήθειες
μας, τις κουλτούρες μας, το φαγητό μας… όλα ήταν τέλεια… αλλά με αυτό που είχαν
ξετρελαθεί ήταν η θάλασσα μας. Και το γεγονός ότι ήταν Μάιος δεν τους χάλασε
καθόλου από το να κάνουν βουτιές στα κρύα νερά και αναρτιόντουσαν γιατί εμείς
δεν μπαίναμε, και μας έλεγαν ότι είναι το πιο ζεστά νερά που είχαν κολυμπήσει
ποτέ τους…! Πιστεύω ότι η Κύπρος τους έχει μείνει αξέχαστη…!
Είχα μάθει τόσα πολλά πράματα από αυτό όπως:
- Να μην είμαι και τόσο ρατσίστρια…
- Έμαθα πόσο σημαντικές στην ζωή μας είναι οι ξένες γλώσσες
- Πώς η φιλία δε βλέπει σύνορα… που ακόμα με μερικούς κρατώ επαφές… ευτυχώς που υπάρχει και το face book
- Ήρθα πιο κοντά και έμαθα καλύτερα τα παιδιά από την Κύπρο και κάναμε παρέα και μετά το ERASMUS…
- Έμαθα να μην χάνω ούτε μια ευκαιρία που μου δίνεται…
Όταν έφυγαν κλαίγαμε όλοι… Είχαμε πει όλοι μαζί ότι κάποια
μέρα θα ξαναβρεθούμε και το πιστεύω ότι κάποτε θα τους ξαναδώ και θα έχουμε
τόσα πολλά πράματα να πούμε μεταξύ μας και θα είναι όλα όπως παλιά, όπως τότε…
Ακόμα χαμογελώ!!!
Αυτό το ποστ το αφιερώνω
σε όλους τους φίλους μου από το εξωτερικό και σε όλα τα παιδιά από την Κύπρο
αλλά και φυσικά στον κύριο Παναγιώτη γιατί χωρίς αυτόν δεν θα είχα ζήσει όλο αυτό…!
Σε ευχαριστώ για ακόμα μια φορά που μου έδωσε την ευκαιρία
να το ζήσω…
Και να θυμάστε, ζούμε μόνο μια φορά, όλοι είμαστε περαστικοί
δυστυχώς, δεν μας δίνονται εύκολα ευκαιρίες ειδικά στην εποχή που ζούμε γι αυτό
να μην τις χάνετε είναι πολύτιμες να τις αρπάζεται και να τις ζείτε μέχρι
τέλος… γιατί όπως λέγεται και το blog μου ‘αν δεν υπάρχει αύριο’ ίσως να
μην τις αφήναμε και επειδή κάποιες φορές δεν υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες να τις
αρπάζεται όποιο είναι το αποτέλεσμα τους…
Καληνύχτα
No comments:
Post a Comment